บทกวี

“นักวิ่ง” ไม่ทรยศตีนและหัวใจตัวเอง

13 พฤศจิกายน 2017

“ตรงที่ไม่มีคนเขาไม่วิ่งหรอก เขาวิ่งรับบริจาคเขาต้องวิ่งที่มีคน” หรือ “พี่ตูนแอบขึ้นรถตอนไม่มีคนเห็น” คำพูดนี้หลุดมาเข้าหูบ่อยครั้ง คาดเดาเล่นๆว่า คนพูดน่าจะไม่เคยลงวิ่ง ไม่เคยแข่งขันวิ่ง เขาเลยเข้าใจว่าเหนื่อยจะตายจะวิ่งทำไม การเป็นนักวิ่งได้ เริ่มจากหัวใจที่คิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่ว่าจะเพื่อสุขภาพหรือเพื่ออะไรก็ตามการวิ่งต้องออกแรง ไม่มีเครื่องช่วยใดๆมาช่วยได้มากมาย ไม่ว่าจะรองเท้าแพงๆ หรือชุดแพงๆ สองตีนเท่านั้นที่จะพาไปสู่จุดหมายได้ ก่อนจะลงสนามแข่งขันได้ นักวิ่งต้องมีการซ้อม ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากการแข่งขันจริงหรอก เพราะต้องใช้สองตีนและหนึ่งหัวใจ เป็นเครื่องมือหลักในการปลุกตัวเองให้ออกมาซ้อมให้ได้ ซ้อมทุกวัน ซ้อมเช้า ซ้อมเย็น ต้องแบ่งเวลาให้กับตัวเองอย่างมีวินัย ไม่งั้นเจอสนามจริงก็ก้าวไม่ไป ตะคริวถามหา(เหมือนแอดมิน อิอิ) เมื่อลงสนามจริง ความท้าทายของนักวิ่งคือคุณจะเลือกลงระยะใหน

Read More

บทเรียนจากหินผา หมายเลข ๓

6 กันยายน 2017

เพียงใบไผ่ริมธารปลิดปลิว การจากพรากก็เกิดขึ้นตรงหน้า ………………… นี่ยังไม่นับเนื่องถึงมวลน้ำคณา ที่พลิกพลิ้วผ่านตัวมันไป ………………… ความตายจึงเป็นดั่งผืนผ้าห่ม คลี่คลุมตัวมันเอาไว้ ให้อบอุ่นไปชั่วกัปกัลป์ บทกวี/ภาพ Yukon Jitsumruay

Read More

บทเรียนจากหินผา หมายเลข ๒

6 กันยายน 2017

(ว่าด้วยการดำรงอยู่แห่งมัน ที่เคลื่อนคล้อยไปมา ณ จุดอันกึ่งนิรันดร์กาล) ……………………… เพียงการนัดหมายอันรางเลือน จะกระวนกระวายไปไย กับกาลเวลา ด้วยว่ามันอยู่ตรงนั้น แลชิดใกล้กับธารน้ำไหล อันเจือจานน้ำใจไปสู่นาคร ……………………. การเฝ้ารอของมัน จึงเป็นแค่เพียงการคอยรับหยาดฝนจากฟากฟ้า ที่เฝ้าแต่ชะล้าง ให้ตัวมันสะอาดงาม บทกวี/ภาพ Yukon Jitsumruay

Read More